Dieren
Exported from Holy-Writings.com on 2026-07-04 - 1 clipping

Dieren
              
            Wees vriendelijk voor dieren
            Het Bahá'í-geloof leert dat dieren vriendelijk behandeld moeten 
            worden, en dat dit heel belangrijk is. Bahá'u'lláh beschouwde het 
            vriendelijk zijn voor dieren als een van de eigenschappen die 
            eenieder die God zoekt zich eigen zou moeten maken. Met andere 
            woorden: geestelijke ontwikkeling vereist een liefdevolle en 
            respectvolle houding ten opzichte van alle schepselen, menselijke of 
            anderszins. 
            De gehele schepping is onderling afhankelijk, en de bewustwording 
            van het éénzijn van al het leven is fundamenteel in de bahá'í-visie. 
            Abdu'l-Bahá, de zoon van Bahá'u'lláh, zei: 
            'Tenzij gij niet anders kunt, 
            Verwondt geen slang of rund, 
            En zeker geen vrouw of man, 
            En als het kan, 
            Verstoor een mier het leven niet, 
            En doe uw broeder geen verdriet.' 
            De noodzaak voor de mens om zijn houding tegenover dieren te 
            veranderen kan nauwelijks sterker worden uitgedrukt dan het wordt 
            gedaan in de bahá'í-geschriften: 
            'Aan dieren moet de grootste vriendelijkheid worden betoond, hoe 
            groter hoe beter. Tederheid en liefdevolle bejegening zijn 
            basisprincipes in God's hemelse Koninkrijk. Deze zaak verdient uw 
            grootste aandacht.' 
            Vergelijk deze houding eens met de manier waarop levende dieren 
            onder onmenselijke omstandigheden worden vervoerd naar het 
            slachthuis, of hoe ze in kratten van tropische landen naar onze 
            dierenwinkels worden gebracht; hoe ze worden gevangen of hoe op ze 
            gejaagd wordt, allemaal voor ons plezier; hoe ze in laboratoria 
            worden gebruikt om medicijnen of cosmetica te testen; of hoe ze 
            worden gefokt voor kledingstukken die alleen maar dienen als 
            statussymbool. 
            De rang van dieren
            De bahá'í-geschriften verdelen de wereld van de schepping in vier 
            categoriën: het mineralenrijk, het plantenrijk, het dierenrijk en 
            het mensenrijk, daarbij rekening houdend met hun specifieke 
            eigenschappen: 
            'Ten eerste de mineralen, d.w.z. materie die in verschillende vormen 
            van samenstelling voorkomt. Ten tweede de planten, die alle 
            eigenschappen van de mineralen bezitten plus het vermogen zich te 
            vermeerderen of te groeien. Dit geeft aan dat ze op een hoger en 
            gespecialiseerder plan staan dan de mineralen. Ten derde de dieren, 
            die alle eigenschappen van de mineralen en de planten bezitten plus 
            het vermogen van zintuiglijke waarneming. Ten vierde de mensen, het 
            hoogst gespecialiseerde organisme in de zichtbare schepping. De mens 
            belichaamt alle eigenschappen van de mineralen, planten en dieren en 
            bezit bovendien een gave die absoluut afwezig is in alle lagere 
            rijken - het creatieve vermogen van verstandelijk onderzoek naar de 
            geheimen van de uiterlijke verschijnselen.' 
            Dit vermogen van onderzoek geeft de mens, tot op zekere hoogte, 
            controle over de natuur. De mens heeft het vermogen om te bouwen en 
            het vermogen om te vernietigen. Hij kan vriendelijk en zachtaardig 
            zijn maar ook wreed en zelfzuchtig. De mens heeft daardoor een 
            verantwoordelijkheid tegenover de rest van de natuur en er wordt dan 
            ook van hem verwacht dat hij deze verantwoordelijkheid neemt. 
            Aangezien dieren dit vermogen niet bezitten hebben ze ook deze 
            verantwoordelijkheid niet. Bepaalde aspecten van het menselijke 
            leven vind je dus niet in de dierenwereld: 
            'Zoals het dier edeler is dan de plant en de delfstoffen, zo is de 
            mens verheven boven het dier. Het dier bezit geen creatief vermogen, 
            m.a.w. het is een gevangene van de natuur en heeft geen voeling met 
            hetgeen in en boven de natuur is; het besit geen geestelijke 
            ontvankelijkheid, is verstoken van de vreugde bewust te leven, is 
            niet bewust van de wereld van God en kan niet afwijken van de wetten 
            van de natuur. Met de mens is dit anders. In de mens is het vermogen 
            van bewustzijn gelegd; hij bezit een waarnemingsvermogen, kan 
            creatief denken en is in staat de geheimen van het heelal te 
            ontdekken.' 
            Dierlijke vermogens
            Hoewel de dieren niet het menselijke vermogen van geestelijke 
            ontwikkeling of van bewuste vernietiging bezitten, hebben ze wel, 
            net als de mens, zintuigen. Soms zijn deze zintuigen beter 
            ontwikkeld als die van de emns, zoals bv. het gehoor van een hond of 
            het gezichtsvermogen van een roofvogel; ze hebben emotie, zoals 
            liefde, angst en ze hebben vaak hoog-ontwikkelde, sterke 
            gemeenschapsbanden: 
            'Voor wat betreft de zintuigen zoals het gehoor, het gezicht, de 
            smaak, de reuk en de tastzin, en in sommige gevallen zelf een 
            innerlijk vermogen zoals het geheugen, is het dier begaafder dan de 
            mens.' 
            'Neem bijvoorbeeld het geheugen. Als u een postduif van hier naar 
            een ver land brengt en het daar vrij laat, dan zal het terugkeren, 
            want het kan zich de weg herinneren. Als je een hond van hier (het 
            Midden Oosten) naar Centraal Azië brengt en het daar vrij laat dan 
            zal het terugkomen zonder ook maar één keer te verdwalen. Zo is het 
            ook met andere vermogens zoals het gehoor, het gezicht, de reuk, de 
            smaak en de tastzin.' 
            'Het dierenrijk bezit behalve de eigenschappen van het delfstoffen- 
            en plantenrijk, de vijf zintuigen die in de lagere rijken ontbreken. 
            Eveneens bestaat het herinneringsvermogen, eigen aan het dier, niet 
            in de lagere rijken.' 
            'Kijk eens hoe een dier graast op een veld waar honderdduizend 
            verschillende soorten kruiden en grassen groeien, en hoe het, met 
            zijn reukvermogen, de geuren van de planten opsnuift, hoe het ze 
            proeft met zijn smaak, en die planten opeet die plezierig voor zijn 
            zintuigen zijn en waar het profijt van heeft. Als de dieren niet tot 
            deze selectie in staat zouden zijn dan zouden ze binnen een dag 
            allemaal dood zijn; er bestaan vele giftige planten, en dieren weten 
            niets van pharmacie. En toch, kijk hoe betrouwbaar hun instrumenten 
            zijn. Ze weten feilloos het goede van het schadelijke te 
            onderscheiden.' 
            Dieren als voedsel
            In sommige delen van de geïndustialiseerde wereld is de landbouw 
            'big business' geworden met als doel de markt te voorzien van 
            produkten met een maximum aan efficiency en winst. Dieren zijn deel 
            van het productieproces geworden en fabrieksboerderijen zijn heel 
            normaal. Kippen en kalkoenen, die nooit het daglicht zien, worden op 
            onnatuurlijke wijze voor de markt vetgemest. Eieren worden 
            geproduceerd in legbatterijen waar de kippen nauwelijks enige 
            natuurlijke bewegingsruimte hebben. Dieren worden dicht op elkaar in 
            vrachtwagens gestouwd, soms drie lagen dik, rijden uren achter 
            elkaar zonder enig voedsel of water. Deze praktijken staan op 
            gespannen voet met de bahá'í-leer over de behandeling van dieren. 
            De bahá'í-geschriften maken duidelijk dat het fokken van dieren voor 
            menselijke consumptie uiteindelijk onnodig is: 
            'Naarmate de mensheid zich ontwikkelt zal er steeds minder vlees 
            gegeten worden, want het gebit van de mens is niet dat van een 
            carnivoor. een leeuw bijvoorbeeld is uitgerust met een gebit dat 
            speciaal bedoeld is om vlees te eten en als er geen vlees gevonden 
            wordt dat sterft de leeuw van de honger. een leeuw kan niet grazen; 
            zijn tanden hebben een andere vorm. Het spijsverteringssysteem van 
            de leeuw is zodanig dat hij zich alleen maar kan voeden met vlees. 
            De adelaar heeft een kromme snavel, het onderste deel is korter dan 
            het bovenste. Het kan geen graankorrels pikken, het kan niet grazen; 
            het is daarom gedwongen om vlees te eten. Runderen hebben het gebit 
            van een herbivoor. Het is zodanig gevormd dat het zijn voedsel, 
            gras, kan afsnijden. De kiezen van het menselijk gebit zijn gemaakt 
            om granen te vermalen. De voortanden, de snijtanden, zijn voor fruit 
            enz. Het is daarom volstrekt duidelijk dat, als je kijkt naar het 
            gebit van de mens, het menselijke voedsel granen moeten zijn en geen 
            vlees. Als de mensheid zich vollediger ontwikkeld heeft, zal het 
            eten van vlees geleidelijk stoppen.' 
            'Het voedsel zal in de toekomst bestaan uit fruit en graan. De tijd 
            zal komen dat er geen vlees meer zal worden gegeten... ons 
            natuurlijk voedsel is plantaardig. De mensen zullen zich geleidelijk 
            aan hun natuurlijke toestand aanpassen.' 
            De verantwoordelijkheid van de mens ten opzichte van dieren
            'De beminden van God moeten niet alleen hun medemensen met 
            barmhartigheid en mededogen bejegenen, zij moeten integendeel de 
            uiterste goedertierenheid betonen aan ieder levend schepsel. Want in 
            alle opzichten op lichamelijk gebied, en waar het de geest van het 
            dier betreft, worden precies dezelfde gevoelens door mens en dier 
            gedeeld... De gevoelens zijn precies dezelfde, of gij een mens of 
            een dier pijn bezorgt. Hierin bestaat geen enkel verschil. En gij 
            doet er feitelijk meer kwaad mee een dier letsel toe te brengen, 
            want de mens heeft een taal, hij kan een klacht indienen, hij kan 
            het uitschreeuwen en jammeren; indien gewond kan hij zijn toevlucht 
            nemen tot de autoriteiten en deze zullen hem beschermen tegen zijn 
            aanvaller. Maar het ongelukkige dier kan niet spreken en is niet in 
            staat zijn letsel onder woorden te brengen of met zijn geval naar de 
            autoriteiten te gaan... Daarom is het van wezenlijk belang dat gij 
            de grootste consideratie in acht neemt ten opzichte van het dier, en 
            dat gij zelfs vriendelijker zijt voor een dier dan voor uw medemens. 
            Oefen uw kinderen van jongs af aan oneindig zacht en liefdevol voor 
            dieren te zijn. Is een dier ziek, laten de kinderen trachten het te 
            genezen, heeft het honger laten zij het te eten geven, heeft het 
            dorst, laten zij zijn dorst lessen en is het vermoeid, laat hen 
            ervoor zorgen dat het rust krijgt.' 
            Als onze kinderen op deze manier worden opgevoed dan zal er een eind 
            komen aan de wrede behandeling van dieren.
-- Dieren